Incassobureau dat eigen klanten oplicht: hoe het werkt
Een incassobureau int geld voor zijn klanten maar stort het niet door. Zo herken je de smoezen, en wat blijkt te werken om je geld terug te krijgen.
Je schakelt een incassobureau in omdat een klant of debiteur je niet betaalt. Het bureau int het geld — en stort het vervolgens niet aan jou door. Dat is precies wat er jarenlang gebeurde bij een incassobureau uit Gelderland, waarvan de eigenaar zelf zijn opdrachtgevers oplichtte.
Het is een pijnlijke variant van fraude, omdat het misbruik maakt van het vertrouwen dat je juist in zo'n partij moet kunnen hebben. En de man in kwestie kende het spel als geen ander: hij paste exact dezelfde trucs toe waar hij als incassobureau dagelijks mee te maken had.
Dit artikel laat zien hoe de oplichting in elkaar zit, aan welke signalen je haar herkent, en wat uiteindelijk wél bleek te werken om geld terug te krijgen.
Hoe deze oplichting werkt
Het patroon is simpel en daardoor lastig te doorzien. De eigenaar haalde het verschuldigde geld op bij debiteuren van zijn klanten, maar stortte het niet door. Daarnaast leende hij bedragen van bekenden — het transcript noemt onder meer 1.000 euro — die hij vervolgens nooit terugbetaalde.
De slachtoffers werden aan het lijntje gehouden met beloftes. Steeds kwam het geld "over twee weken", "deze maand", "aanstaande donderdag". En steeds gebeurde er niets.
Het gaat niet om kleine bedragen:
- Bernard en Mey wachtten vanaf 2012 — acht jaar — op 175 euro (het volledige bedrag).
- Geert, een makelaar, had een hoofdsom van 6.000 euro tegoed, zonder de afgesproken rente.
- Johan van Blijderveen raakte rond de 25.000 euro kwijt via een depotconstructie na een rechtszaak.
- Een van de gedupeerden wachtte al vanaf 24 februari 2016.
En dat is slechts het topje van de ijsberg. Volgens de reportage zijn er nog veel meer slachtoffers, waaronder Tom van Bemmel en Gerard.
De smoezen: elke schuldeiser een ander verhaal
Het meest verraderlijke aan deze zaak is dat de verklaringen per persoon verschilden. Tegenover de één zei hij te wachten op geld uit Duitsland, uit een zogenaamde vordering bij een financieringsmaatschappij. Tegenover Bernard en Mey verklaarde hij te wachten op een investering in een bouwproject in het Nederlandse Maurik. En weer een ander verhaal ging over afpersing, waardoor hij in financiële problemen zou zijn geraakt.
Veel verschillende verhalen, met één ding gemeen: geen van de slachtoffers heeft ooit enig bewijs gezien. Geen mailverkeer, geen dossier, geen enkele bevestiging. De belofte dat "het hele dossier" en het mailverkeer zou komen, werd bij de confrontatie opnieuw gedaan — en opnieuw niet nagekomen.
"Ik lijk wel een incassobureau man."
Dat zei de eigenaar zelf, als grap, toen hem werd voorgehouden dat hij zijn schuldeisers keer op keer met "over twee weken" afscheepte. De cynische kern is dat hij precies de smoezen gebruikte waar hij beroepshalve tegen vecht.
Waarom beslag leggen geen zin heeft
Bij de confrontatie beweerde de eigenaar dat hij er zelf geen cent beter van is geworden. Tegelijk rijdt hij auto en woont hij in een huis. Het verschil zit in de tenaamstelling.
Het huis en de auto staan niet op zijn naam, waardoor beslag leggen geen zin heeft. Hij kent als incassoprofessional de weg om ervoor te zorgen dat er bij hem formeel niets te halen valt. Dat is de kern van waarom slachtoffers jarenlang met lege handen stonden: juridisch bestaat er geen verhaalsobject.
De totale schuld liep bij de confrontatie zichtbaar op. Van 16.000 naar 20.000 naar 36.000 euro, plus bedragen aan familie die hem "aan de vreet houden", plus Peter en Johan van Blijderveen. De erkenning kwam stukje bij beetje, maar bleef vaag.
Wat uiteindelijk wél werkte
Na de confrontatie gebeurde er ruim vier maanden helemaal niets. Geen betaling, geen bewijs, niets. Pas vlak voor de geplande openbaarmaking veranderde alles in korte tijd.
- Geert kreeg zijn hoofdsom van 6.000 euro terug, zonder rente.
- Bernard en Mey kregen het volledige bedrag van 175 euro, een week voor de uitzending.
- Tom van Bemmel en Johan van Blijderveen kregen een deel terug.
De conclusie van Geert is veelzeggend: hij acht het waarschijnlijker dat er zónder de druk niet betaald zou zijn. Sterker nog, hij vermoedt dat het geld om terug te betalen opnieuw ergens is geleend — het ene gat met het andere gat vullen. Betaling uit een nieuwe lening lost de onderliggende situatie niet op; het verplaatst het probleem alleen naar een nieuw slachtoffer.
De chantage bij de terugbetaling
De terugbetaling ging niet zonder voorwaarde. Zowel bij Geert als bij Bernard en Mey werd geëist dat ze niet zouden meewerken aan openbaarmaking. Betalen in ruil voor zwijgen, met andere woorden.
Geen van hen ging op die voorwaarde in. Geert verwoordde het scherp: hij is blij dat hij over zijn schaamte heen is gestapt om zijn verhaal te delen. Juist door niet te zwijgen wordt duidelijk hoe het patroon werkt — en dat is waardevoller dan de rust van een stille schikking.
Bottom line: publieke druk en de geloofwaardige dreiging van openbaarmaking bewogen deze oplichter wel; jaren geduld en beloftes deden dat niet. Laat je bij een terugbetaling niet chanteren tot zwijgen.
De wet die dit moet uitbannen
Dit soort uitwassen is precies waarom er wetgeving in de maak is. De kern van het voorstel is een vergunningplicht voor incassobureaus. Om incassobureau te mogen worden, moet je aan bepaalde eisen voldoen:
- Eisen rond opleiding.
- Een goede klachtenregeling, zodat mensen weten waar ze terechtkunnen als er iets misgaat.
Het grote voordeel: een vergunning kan ook worden ingetrokken. Bij herhaald wangedrag of veel klachten kan een bureau simpelweg de toegang tot het vak worden ontzegd. Het Kabinet hoopte dat de wet rond de jaarwisseling door de Tweede Kamer wordt goedgekeurd.
De brancheorganisatie zelf vindt het onwenselijk dat programma's nodig zijn om deze mensen aan de kaak te stellen. Het vertrouwen in een incassobureau hoort hoog te zijn en te blijven.
Wat je hieruit meeneemt
Als je een incassobureau inschakelt, is de belangrijkste les dat een keurige uitstraling — auto, huis, website — niets zegt over betrouwbaarheid. Bezit kan op andermans naam staan, waardoor er bij problemen niets te verhalen valt.
Herken de patronen: wisselende verhalen tegen verschillende partijen, beloftes zonder ooit bewijsstukken te overleggen, en steeds nieuwe deadlines van "twee weken". Vraag concreet om dossier en mailverkeer, en trek conclusies als dat keer op keer uitblijft.
En word je slachtoffer, laat je dan niet in ruil voor betaling het zwijgen opleggen. Juist openheid legt het patroon bloot en beschermt de volgende in de rij. In deze zaak neemt de eigenaar inmiddels geen nieuwe zaken meer aan met zijn incassobureau — waardoor hij er geen nieuwe slachtoffers meer mee kan maken.
Key takeaways
- Een incassobureau dat wel geld int voor klanten maar niets doorstort, is een reëel risico — vertrouwen alleen is geen bescherming.
- De eigenaar hield slachtoffers jarenlang aan het lijntje met steeds wisselende smoezen: geld uit Duitsland, een bouwproject in Maurik, afpersing.
- Sommige slachtoffers wachtten al 8 jaar, vanaf 2012, op bedragen tot rond de 25.000 euro.
- Bezit op naam van anderen zetten maakt beslag leggen zinloos — er valt letterlijk niets te halen.
- Pas na publieke druk en de dreiging van openbaarmaking werd een deel van de slachtoffers volledig terugbetaald.
- Terugbetaling werd gekoppeld aan de voorwaarde niet mee te werken aan openbaarmaking — een vorm van chantage die je niet hoeft te accepteren.
- Er komt een wet die een vergunningplicht invoert voor incassobureaus, met eisen rond opleiding en klachtenregeling.
- Betaling uit een geleend bedrag lost niets op: het is het ene gat met het andere vullen.
Frequently asked
Hoe kan een incassobureau geld innen en toch niet doorstorten?
Het bureau int het verschuldigde bedrag bij de debiteur van zijn opdrachtgever, maar houdt dat geld vervolgens zelf. De opdrachtgever wordt aan het lijntje gehouden met beloftes dat het geld eraan komt. In deze zaak gebeurde dat jarenlang, in sommige gevallen acht jaar lang.
Waarom hielp beslag leggen niet om het geld terug te krijgen?
Het huis en de auto van de eigenaar stonden niet op zijn naam. Daardoor was er formeel geen verhaalsobject en had beslag leggen geen zin. Als incassoprofessional kende hij precies de weg om ervoor te zorgen dat er bij hem juridisch niets te halen viel.
Wat bracht de oplichter uiteindelijk tot betalen?
Na de confrontatie gebeurde er ruim vier maanden niets. Pas vlak voor de geplande openbaarmaking betaalde hij een deel van de slachtoffers, sommigen zelfs volledig. De geloofwaardige dreiging van publiciteit werkte waar jaren van beloftes faalden.
Waarom accepteerden de slachtoffers de zwijgvoorwaarde niet?
De terugbetaling werd gekoppeld aan de eis niet mee te werken aan openbaarmaking. De slachtoffers gingen daar niet op in, omdat openheid het patroon blootlegt en toekomstige slachtoffers waarschuwt. Zoals Geert stelde: hij is blij dat hij over zijn schaamte heen stapte om zijn verhaal te delen.
Welke wet moet dit soort praktijken tegengaan?
Er is een wet in voorbereiding die een vergunningplicht invoert voor incassobureaus, met eisen rond opleiding en een klachtenregeling. Het voordeel is dat een vergunning ook kan worden ingetrokken bij wangedrag of veel klachten. Het Kabinet hoopte op goedkeuring door de Tweede Kamer rond de jaarwisseling.